بزرگ علوی

علوی در دهه ۱۹۸۰
زاده	سید مجتبی آقابزرگ علوی ۱۳ بهمن ۱۲۸۳[۱] تهران، محله چالهمیدان،[۲]
درگذشته	۲۸ بهمن ۱۳۷۵ (۹۳ سال) برلین، آلمان
محل دفن	گورستان تمپلهوف، برلین[۳]
شغل	دبیر (۱۳۰۸–۱۳۱۳)، نویسنده، استاد زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه هومبولت (۱۹۵۲–۱۹۷۸)
زبان	فارسی
ملیت	ایرانی با تابعیت آلمان شرقی
قومیت	ایرانی
آموزش	علوم تربیتی و روانشناسی
آلما ماتر	دانشگاه مونیخ
ژانر	واقعگرایی
آثار برجسته	گیلهمرد، چمدان (۱۹۳۴)، ورقپارههای زندان (۱۹۴۱)، ۵۳ نفر (۱۹۴۲)، چشمهایش (۱۹۵۲)
همسر(ان)	فاطمه علویگرترود (گیتا)
فرزندان	مانی علوی
خویشاوند(ان)	پدرش: سید ابوالحسن، مادرش: خدیجه قمر السادات
تأثیرپذیرفته از[نمایش]
تأثیرگذاشته بر[نمایش]

سیّد مجتبیٰ آقابُزرگِ علوی شهرتیافته به آقا بزرگ علوی و بزرگ علوی (۱۳ بهمن ۱۲۸۳، تهران – ۲۸ بهمن ۱۳۷۵، برلین) نویسندهٔ واقعگرا، سیاستمدار چپگرا، روزنامهنگار نوگرا و استاد زبان فارسی ایرانی بود که بیش از چهار دهه از نیمهٔ دوم سدهٔ بیستم را در آلمان زیست و به ترجمه، نقد و فرهنگنامهنویسی نیز پرداخت.[۴] او را همراه صادق هدایت و صادق چوبک، پدران داستاننویسی نوین ایرانی میدانند.[۵]

کتابخانه عمومی مرحوم علی بیگی نژاد...